Respijtzorg of vakantie?

Het zal duidelijk zijn dat ik het leuk vind om allerlei verschillende dingen uit te proberen. Om de mogelijkheden te verkennen en dit dan te kunnen delen met anderen. Een paar maanden na ons avontuur met Groot Stokkert bedacht ik dat ik het ook wel eens wilde proberen om samen in een zorghotel te gaan logeren. Zo kon ik ervaren hoe het was om de zorg uit handen te geven als ik in de buurt was om problemen op te vangen. Maar het bood mij ook de mogelijkheid om tijd voor mezelf te nemen terwijl er iemand was als mijn man wat nodig had. Als het aan mijn man had gelegen waren we gewoon naar Groot Stokkert gegaan, maar ik wilde wat anders proberen. Het werd een ander zorghotel uit de zelfde keten: Domaine Cauberg in Valkenburg. De naam zegt het al: het ligt op de Cauberg, met prachtig uitzicht over het kasteel en het centrum van Valkenburg. Het hotel is wat luxer, maar de prijs is er ook naar. Domaine Cauberg is naast een zorghotel ook een luxe verzorgingshuis, maar mensen kunnen er ook een periode overbruggen tot hun eigen huis aangepast is, of iets vergelijkbaars. Wij gaan gewoon voor een weekendje vakantie met zorg.

Zoals wel vaker het geval is, heb ik van allerlei dingen in mijn hoofd die we zouden kunnen doen, maar komen we maar aan een klein deel toe. Om te beginnen hebben we in Limburg flink in de file gestaan. Die tv-reclame klopt dus niet! Na de ontvangst zijn we best even tijd kwijt om de zorgvraag te bespreken. Bovendien begint het bij aankomst net te regenen, dus niet ideaal om dan Valkenburg te gaan verkennen. Ik mag gelukkig de auto even dicht bij de voordeur neerzetten zodat ik niet al te nat word bij het uitladen. Met een uit de keuken geleend karretje breng ik de bagage naar onze ruime kamer. Even puzzelen hoe we alles neerzetten, want we hebben ook een tillift gereserveerd en die dingen staan altijd behoorlijk in de weg. Op zich is de badkamer ook erg ruim, dus de tillift kan daar prima staan. Het eten in het hotel is uitstekend geregeld, maar het zorgt ook meteen wel weer voor een strakke planning. De avondzorg doe ik gewoon zelf, dan kan mijn man naar bed als hij dat zelf wil, en hoeven we maar één hulpverlener in te werken.

De volgende ochtend komt de zorg op precies de afgesproken tijd. Op cruciale momenten spring ik bij met instructies. Later blijkt wel dat éénmaal goede instructies afdoende zijn in dit geval, maar dat komt ook omdat we voor het hele weekend met maar 1 hulpverlener van doen hebben. Natuurlijk duurt het dan wel wat langer dan wanneer ik het zelf doe, of wanneer onze vaste zorgverleners het doen. Na het ontbijt gaan we de kloostertuin bij het hotel verkennen. Om in de tuin van dit voormalig klooster te komen, gaan we vanaf de 1e verdieping over een loopbrug naar de tuin. Dan is het nog even flink duwen om in de tuin te komen. Vanuit de tuin heb je wel een prachtig uitzicht. Omdat er weer donkere wolken aankomen durven we niet al te lang te blijven zitten. Dat is ook maar goed ook, want we redden het maar net om nog voor de bui weer binnen te zijn. De weg terug is wel wat langer dan heen, helemaal naar beneden naar de parkeerplaats om weer door de hoofdingang in het hotel te komen. Veel langer hadden we trouwens ook niet kunnen blijven zitten, want het is alweer tijd voor de lunch.

Na het eten is het weer droog dus gaan wij nu Valkenburg verkennen. Op zich is de omgeving redelijk op rolstoelen berekend, alleen wordt de stoep veel te vaak versmald door reclameborden en terrasjes die de gehele doorgang blokkeren. Bovendien gaat het stukje Cauberg dat we afmoeten behoorlijk steil omlaag, dus moet ik de rolstoel flink tegenhouden, ondanks het feit dat de motor aangekoppeld is. Onderweg worden we nog ingehaald door een van de zorgverleners die met een bewoonster in een rolstoel naar het centrum gaat.

Mijn man heeft zich al sinds gisteren verheugd op een stuk Limburgse vlaai, dus zoeken we al snel een terrasje. Even snel een kopje koffie drinken zit er bij ons echter niet in, want hij doet er aardig lang over. Op zich geen bezwaar, alleen dient tegen de tijd dat wij weer verder willen lopen de volgende zware bui zich weer aan. We vinden wel een afdak om onder te schuilen, maar dit biedt onvoldoende soelaas, de bui houdt aan. Dus diep ik de poncho’s op zodat ik zowel mijn man als zijn rolstoel droog kan houden en duw hem weer de Cauberg op. De motor helpt wel, maar heeft wel assistentie nodig. Bovendien ziet mijn man veel minder met de capuchon op en moet ik veel kracht zetten om hem op het rechte pad te houden. Al met al toch nog een vermoeiende dag, gevolgd door een rustige avond op onze kamer, zodat mijn man zijn favoriete bezigheid kan uitvoeren: tv-kijken.

Zondagmorgen ga ik al vroeg ontbijten, terwijl de zorg mijn man uit bed zal halen. Hij heeft aangegeven vandaag liever op de kamer te ontbijten zodat hij op tv naar het voetballen bij de BBC kan kijken. Hij krijgt na de zorg een ketting om met een alarmknopje zodat hij ten allen tijde hulp kan inroepen. Ik heb nl andere plannen! Ik ga mezelf verwennen bovenop de Cauberg bij Thermae 2000. Daar heb ik een arrangement voor geboekt. Als ik aankom zijn de deuren nog net niet open, ik ben dus lekker vroeg. Daardoor is het nog lekker rustig. ’s Middags wordt het veel drukker. Het is wel jammer om niemand te hebben om het mee te delen, of om gewoon mee te kletsen, maar het is wel heerlijk om gewoon even lekker te zwemmen en in de sauna te zitten zonder me schuldig te voelen dat mijn man alleen is en wat nodig kan hebben. Het heerlijkste van de dag is een floatingsessie, waarbij je al drijvend in een verwarmd zwembad door iemand heen en weer bewogen wordt. Geweldig ontspannend voor spieren die toch altijd wel een beetje gespannen zijn, en zeker ook voor die spieren die pijn deden van de duwinspanningen van gisteren. Ik zorg wel dat ik voor het avondeten weer terug ben in het hotel, maar heb genoten van de tijd voor mezelf. Ook zo aardig, al die belangstellende vragen naderhand van het personeel in het hotel hoe het bevallen is. Ik heb natuurlijk wel laten weten waar ik was, voor het geval ze me nodig zouden hebben! Na de sauna ben ik ook heerlijk rozig zodat ik die nacht goed slaap.

De volgende morgen moeten we natuurlijk wel weer op tijd op zijn, want de zorg staat om acht uur voor de deur. Na het ontbijt pak ik de auto weer in, maar we verlengen onze vakantie nog een beetje door een lange route door het Limburgs heuvellandschap gevolgd door een bezoek aan Mondo Verde. Als we weer thuis zijn voelt het alsof we een week vakantie gehad hebben. Ik vind het wel een prettige tussenvorm tussen vakantie en respijtzorg, die zeker voor herhaling vatbaar is.

Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, respijtzorg, Uncategorized, zorg voor jezelf en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s