Bijtanken!

SAM_2063Zo, dat was weer even nodig! Ondanks het feit dat na zevenenhalf jaar de zorg voor mijn man routine is geworden, net als ‘gewoon’ werk, wat ik niet als belastend ervaar, is het toch elk jaar weer even prettig om een paar dagen niet eerst aan hem te moeten denken, maar gewoon mijn eigen dingen te kunnen doen. Een mantelzorger en -werker is net een gewoon mens, die zo nu en dan zijn batterijen moet opladen om er weer tegen te kunnen.

Respijtzorg

Op donderdag rijden we samen door de storm naar het oosten, waar manlief een weekje in zorghotel Groot Stokkert gaat logeren. Ik blijf de eerste nacht ook logeren, zodat ik de verschillende aspecten van de zorg weer goed kan overdragen. Als we aankomen krijgen we eerst weer een intakegesprek met iemand van het zorgteam. Daarna gaan we samen richting het zwembad. Sinds onze laatste vakantie heb ik hier naar uitgekeken. Op dat moment was het nog niet meer dan voelen aan het water en het idee krijgen dat dit mogelijk was. In eerste instantie keek mijn man er ook naar uit, maar nu het dichtbij komt vindt hij het wel weer eng worden. Ik begrijp het wel, maar ik haal hem over het toch te proberen. Nu is het niet buiten maar binnen, en het water is heerlijk verwarmd. Bij het zwembad ruime kleedcabines waar je goed kunt manoeuvreren met de rolstoel. Ook daar is het warm, wat voor mijn man heerlijk is, maar voor mij even wat minder. Tegen de tijd dat ik hem omgekleed heb en hij in de badstoel zit gutst het zweet mij over de rug! Als we bij het zwembad komen blijkt het helemaal leeg te zijn, er zitten alleen twee heren aan de kant te praten. Daarmee komen de bezwaren die mijn man geuit heeft te vervallen, er is immers niemand die hem in het water kan zien….. Langzaam gaan wij over de hellingbaan het water in. Op het moment dat ik het laatste bochtje omga raakt hij nog even in paniek waardoor de badstoel bijna kantelt, maar gelukkig gaat hij al een beetje in het water drijven zodat ik snel de beide drijfbuizen onder zijn lichaam kan aanbrengen. Ik draai hem zo in het water dat hij zich nog een tijdje aan de kant kan vasthouden, tot de eerste stress voorbij is en hij wat begintte ontspannen. Dan gaan we verder naar de bubbelbank. Een van de heren duwt op de knop zodat we kunnen genieten van de luchtbellenmassage. Daarna loop ik achteruit rondjes door het zwembad terwijl ik mijn man meetrek. Hoe langer hij door het water glijdt, hoe meer hij ontspant. Dat maakt dat ik er ook echt van geniet om dit samen met hem te kunnen doen. Na ruim een half uur gaan we toch maar weer het water uit, maar het gesprek komt hier ’s avonds wel regelmatig op terug. Mijn man is heel blij dat ik hem overgehaald hebt. Voor hem is het belangrijkste dat hij hiermee toch weer iets meer vertrouwen heeft in het lijf dat hem zo in de steek heeft gelaten.

Zorgvoormijzelfdagje

De overdracht van de zorg de volgende ochtend verloopt soepel. Het helpt dat we hier nu alweer een paar jaar komen. Soms kom je daardoor verzorgenden tegen die mijn man al eerder meegemaakt hebben. Ik ontbijt even snel en rijdt dan door naar de Zwaluwhoeve voor een verwendagje. Nu we toch zo dicht in de buurt waren kon ik meteen gebruik maken van een gratis toegangskaartje! Dus geniet ik de hele dag van de rust en de

SAM_2160ontspanning. Niet te actief bezig zijn, lekkere sauna’s uitzoeken, lekker lang in het zwembad en bubbelbaden hangen, en zelfs een ontspannende klanksessie meemaken. Zo nu en dan iets te eten of te drinken. En natuurlijk is het wel gezellig om dan met zijn tweeën te zijn, maar in je eentje kom je wel lekker tot rust.

Na afloop kost het me wel iets moeite om mij in het verkeer te gooien en door alle file’s heen te komen, maar toch kom ik niet met al te veel vertraging bij mijn  vriendin N. aan waar ik het weekend ga logeren. Heerlijk om een gewoon op de bank te kunnen zitten kletsen en theedrinken, en alle maaltijden die je krijgt aangereikt zonder dat je er iets voor hoeft te doen! En ’s avonds gewoon naar bed gaan als je daar zelf aan toe bent, zonder dat je eerst nog alle zorgmomenten hoeft af te werken.

Ontspanning

De volgende dag tutten we de hele dag een beetje aan. We moeten onze energie voor ’s avonds bewaren. Ik ken deze vriendin van een dansvereniging waar we in het verleden lid van waren. Laat nu juist dit weekend het jaarlijkse galabal van deze vereniging zijn. Wij er dus naar toe. Niet dat ik na tien jaar nog in een van mijn galajurken pas, maar gelukkig heb ik nog wel een stemmige jurk waarmee ik er nog wel een beetje feestelijk uitzie en waar ik ook in kan dansen. Al snel komen we andere reünisten tegen die ik nog van vroeger ken, dus gezellig kletsen. Maar al tijdens de eerste dans blijkt wel hoe erg mijn conditie achteruit gegaan is. Na de burnout van vierenhalf jaar geleden is dat nooit meer helemaal goedgekomen, en dat merk ik nu wel.

SAM_2055

Bij programma’s als Strictly come dancing hoor je altijd deelnemers vertellen hoe fit ze er van worden, en de dansen op dit bal zijn over het algemeen langer dan gewone ballroom dansen. Toch doe ik na de openingsdans nog met vier dansen mee. Heerlijk chaotisch omdat veel reünisten niet meer alle passen kennen, en doodvermoeiend, maar wel heel leuk en gezellig. En vooral zo heel erg anders dan wat ik gewoonlijk ’s avonds doe!

Er op uit en lekker thuis
SAM_2130

Ook al liggen we zaterdag pas om 3 uur in bed (kan dat nog wel op onze leeftijd?), toch moeten we er  zondag vroeg uit omdat N. in de kerk moet zingen. Het is niet vreselijk warm buiten maar beloofd toch een mooie dag te worden.

SAM_2163

SAM_2059

SAM_2091Dus stappen we na de kerk in de auto en rijden net even over de grens om in de regio Kleef enkele open tuinen te gaan bezoeken. Het zijn allemaal prachtige voorjaarstuinen. Er zijn veel bezoekers, toch is het heerlijk rustig en ontspannend. Zo nu en dan vinden we een bankje op een rustige plaats waar we van de frisse lucht, de zon en de rust kunnen genieten. Dit alles zonder dat ik me zorgen hoef te maken of alles thuis wel goed gaat, en dat ik er aan moet denken dat ik op tijd thuis moet zijn om mijn zorgtaken weer op te pakken. Daardoor draagt het allemaal bij aan het uiteindelijke doel: even bijtanken om die zorgtaken weer zonder zorgen op me te kunnen nemen.

Inmiddels ben ik weer gewoon thuis en kijk ik er naar uit om een paar nachten ongestoord door zorgmomenten in mijn eigen bed te kunnen slapen. Ook kan ik in en om huis enkele klusjes doen waar ik normaal niet aan toekomt. Toch kijk ik ook weer uit naar het moment dat ik mijn man weer kan gaan ophalen in het zorghotel. Ik weet dat ik hem daar goed verzorgd heb achter gelaten, ik weet dat hij het daar naar zijn zin heeft, ik weet ook dat ik deze adempauze weer heel hard nodig had. Ondanks dat blijft er altijd dat kleine stemmetje in mijn achterhoofd dat maakt dat ik mij schuldig voel als ik alleen bij het zorghotel wegrijdt. Gelukkig is het straks op fijn om hem strak weer met een opgeladen batterij op te halen.  Dan kan ik daarna weer de plannen gaan maken voor een volgende adempauze.

Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, respijtzorg, zorg voor jezelf en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bijtanken!

  1. dutchcheryl zegt:

    Zo’n paar dagen vrij wens je toch iedere mantelzorger toe… Heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s