Mantelzorg: een voortdurend leerproces

SAM_2378Het is soms grappig om te merken hoe je ondanks alle routine die je opbouwt in jaren van mantelzorg je ook iedere keer weer nieuwe stappen zet in een leerproces. Zeker in een situatie als de onze, waar je niet langzaam in de situatie groeit, maar opeens van het ene moment op het andere 24 uur per dag voor je partner zorgt. Die stappen hoeven niet altijd grote stappen te zijn, maar het kan wel weer voor wat lucht in de omstandigheden zorgen.

Ik schreef al eerder hoe ik eerst leerde om mijn man minder als zielige patiënt te zien waar ik alles voor moest doen maar te zoeken naar manieren om hem zelf weer voor van alles verantwoordelijk te maken. Om te kijken hoe wij voor langere tijd op deze manier zo gewoon als mogelijk konden leven. Ook hoeveel moeite het mij kostte om de zorg even uit handen te geven zodat ik even op adem kon komen, dit nadat ik ermee geconfronteerd was dat ik toch echt niet eindeloos alles op mijn nek kon nemen, zoals ik in het begin van het proces wel eens dacht.

Ook leer ik veel van mijn nieuwe netwerk, of dat nu de vaste groep mantelzorgers is waarmee ik maandelijks een keer koffiedrink, of andere mantelzorgers op de Social Media. Zo schrijft Marjo over haar ‘zorgvoormezelf-momenten‘, dat dit niet altijd een week respijtzorg hoeft te zijn, maar ook gewoon even een momentje. Ze beschrijft ook dat je hier bewust bij moet stil staan, je moet goed voor jezelf blijven zorgen om fit genoeg te blijven om voor die ander te kunnen zorgen. Langzamerhand maak ik me die houding ook steeds meer eigen en zo heb ik recent weer een stap vooruit kunnen maken.

Hulp accepteren

Voor ons huisje een heerlijk terrasje

Er is weinig zo moeilijk voor een mantelzorger als het vragen om hulp en het accepteren van hulp. Je doet immers alles het liefst zelf! Jij weet het beste hoe het moet, je wilt niet dat anderen zich ermee bemoeien, je bent ook veel tijd kwijt om uit te leggen hoe het moet en ga zo maar door. Ook wil je niet steeds anderen lastig vallen. Daarmee wordt het wel steeds moeilijker om hulp die anderen aanbieden te accepteren. Dus moet je bewust iets doen om die cirkel te doorbreken.

Dit deed ik bij onze laatste vakantie. Wij gingen dit keer weer naar Engeland, met de boot. Van een vorige vakantie wist ik al min of meer wat ik kon verwachten in de haven: een aparte rij bij het inchecken, een sticker op de voorruit, een plek bij de lift. Maar ik wist ook hoe ik de vorige keer had lopen hannesen om met de rolstoel én de bagage bij de lift te komen. Vervolgens stond die lift steeds vol en kon ik eindeloos wachten tot ik naar de cabin kon. Dus toen ik dit keer de vraag kreeg of ik nog hulp nodig had aan boord zei ik “Ja! Ik kan wel wat hulp gebruiken met de bagage”. Ik heb immers niet alleen een klein tasje met kleren voor ’s nachts en de volgende dag, er moeten ook allerlei hulpmiddelen mee aan boord. Aan boord stond er vervolgens een purser op me te wachten die braaf deed wat ik vroeg. Natuurlijk stonden er al weer mensen in de lift, maar die stuurde hij er meteen uit (wilt u de rolstoel even voor laten gaan?). Binnen de kortste keren waren wij in onze cabin, en hij vroeg meteen of we de volgende ochtend weer hulp nodig hadden. Dat aanbod heb ik dankbaar geaccepteerd. Dezelfde purser kwam ons weer ophalen, nog voor de oproep was gedaan om naar de auto terug te keren. Hierdoor had ik meer tijd om mijn man in de auto te krijgen, de rolstoel weer uit elkaar te halen en met de bagage in de auto te zetten en konden wij zodra het ruim open ging van boord.

SAM_2455

Zo’n pad is moeilijk op te komen


Misschien kwam het ook wel door de eerdere korte vakanties waar een vriendin meeging dat ik gemerkt had hoe fijn het was als iemand anders even een stuk je van je overneemt. Het werd steeds makkelijker om zo nu en dan aangeboden hulp te accepteren. Natuurlijk ligt nog steeds 99% bij mij, maar ik hoef het mezelf ook niet moeilijker te maken dan nodig is. Dus ook bij een excursie naar een tuin waar een hellinkje toch net even wat steiler was dan ik dacht was ik blij dat een vriendelijke meneer even mee hielp duwen.

Tijd voor mezelf

Iets anders wat ik deze vakantie bewust anders deed dan op eerdere vakanties was om elke dag even tijd voor mezelf te nemen. Gewoon even met een kopje thee in de zon op het terras in de eerste week. In het tweede huisje waar wij verbleven was het nóg makkelijker. Dit huisje was gelegen op het platteland, bij een boerderij waar zes aangepaste huisjes waren. Vanuit ons slaapkamerraam keken we naar de schapen en lammetjes in de wei. Het was gewoon al ontspannend om in het huisje uit het raam te kijken!SAM_2425

Op het complex was ook een sportzaal met zwembad, stoomcabine en bubbelbad (helaas niet rolstoeltoegankelijk). Als je in de huisjes zat mocht je daar gratis gebruik van maken. Dus trok ik elke ochtend mijn badpak en badjas aan en toog naar het zwembad. Lekker in alle rust een paar baantjes trekken, even in de stoomcabine, nog een paar baantjes en dan het bubbelbad in. Hoe heerlijk ontspannend voor mijn rug- en beenspieren na het lopen in de heuvels! Meestal was ik helemaal alleen, soms waren er nog één of twee andere mensen.  Het gaf wel heel veel rust. Zelfs de ochtend dat ik niet kon zwemmen omdat er op het moment dat ik in het zwembad kwam een aquafit-klas begon. Niet al te vermoeiend en ook daardoor weer ontspannend. Het belangrijkste was dat ik even gewoon alleen met mezelf bezig was, me niet druk maakte over wat mijn man nodig zou kunnen hebben of voor hem liep te rennen.

Leerproces

Op zich was de optie van het zwembad dus een geweldige vorm van mantelzorgondersteuning. Maar ondersteuning kun je niet opdringen. Het gaat om het leerproces. Je moet zelf uitvinden op welke manier je weer tijd voor jezelf vindt én neemt. Alleen op die manier krijg je weer meer balans in je leven vol mantelzorgtaken en zorg je ook dat het vol te houden is en blijft.

Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, respijtzorg, zorg voor jezelf en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mantelzorg: een voortdurend leerproces

  1. Pingback: Kiezen | Marjo Brouns

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s