Afscheid is een adembenemende adempauze

Normaal gesproken schrijf ik hier over adempauze in de zin van een moment van lucht, een zorgonderbreking voor mantelzorgers, een manier om het zorgen vol te kunnen houden. Soms komen er echter dingen op je weg die op een andere manier een adempauze vormen.poppy

Als mantelzorger zijn er vele momenten dat je geconfronteerd wordt met een mogelijk afscheid, zeker wanneer degene voor wie je zorgt een chronische ziekte heeft en te maken krijgt met complicaties. Ook mijn man is in de afgelopen 10 jaar al enkele keren op sterven na dood geweest. Vervolgens kwam hij er weer bovenop. Het is als het ware een zwaard van Damocles dat voortdurend boven je hangt.

Wanneer het ziektebeeld van degene voor wie je zorgt lijdt tot een persoonlijkheidsverandering, zoals bij dementie en NAH, neem je vaak feitelijk al op een vroegtijdig moment afscheid van de persoon die iemand vroeger was. Zorgen voor is dan een voortdurend rouwproces. Moeilijk in elk geval, maar zeker als je voor een partner zorgt.

Soms word je er nog eens extra hardhandig mee geconfronteerd als er iemand in je omgeving komt te overlijden. Ik denk dat iedereen tijdens een begrafenis of crematie ook bezig is met zijn eigen associaties met dit moment. Omdat ik, zoals een van mijn kennissen het zo mooi definieerde, op dat soort momenten last heb van een zekere vorm van ‘emotionele incontinentie’ (ik kan niet ophouden met huilen) probeer ik altijd zoveel mogelijk begrafenissen en crematies te vermijden. Ik vind dan dat ik de betrokkenen niet hoef lastig te vallen met mijn verdriet, dat vaak niets te maken heeft met de overledene.

Er zijn echter ook momenten dat het niet te vermijden is. Zo overleed recent de partner van één van de andere mantelzorgers in mijn directe netwerk. Ik beschouw beiden als goede vrienden. Vandaag was de crematie. Het was mogelijk om enkele van mijn zorgtaken uit te besteden zodat ik er naar toe kon. Ik wist ook dat ik niet alleen zou zijn en dat meerdere mantelzorgers uit het netwerk zouden komen, zodat we ook steun van elkaar zouden ondervinden.white rose

Al in de voorafgaande week spraken we onderling over wat het met ons doet. Hoe het je doet stilstaan bij het moment dat jouw partner er straks niet meer is. Ook tijdens de plechtigheid fluisterde mijn buurvrouw: “en wanneer zitten wij hier?” Het rakelt heel wat op. Hoe moeilijk het is na zo’n intensieve tijd van zorgen alleen achter te blijven. De angst voor het grote zwarte gat. En al die emoties komen dan ook op ongelegen momenten weer naar buiten. Aan de andere kant helpt het ook in zekere zin met de voorbereiding op het moment dat onvermijdelijk komen zal. Ook tijdens deze herdenkingsdienst hield ik het zeker niet droog. De dienst was adembenemend mooi, samengesteld door de overledene zelf.

 

Door alle emoties was het een uitputtende dag. Ik ben naderhand letterlijk niet meer in staat iets te doen. Helemaal uitgeput. Toch voelt het alsof het laten gaan van al die emoties op een of andere manier ook lucht geeft. Ruimte om weer verder te gaan. Omdat je de tijd hebt genomen om ook hier even bij stil te staan. Ook een adempauze dus.

Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, Uncategorized, zorg voor jezelf en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Afscheid is een adembenemende adempauze

  1. Ans zegt:

    Prachtig geschreven het is zoals het is

  2. Lia Ketel zegt:

    Ja, meid, Geniet van de mooie momenten hoe klein ze ook zijn. CARPE DIEM!!
    Lia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s