Luisteren naar je lichaam

De theorie is heel eenvoudig. Zorgen voor een partner, zeker als die door bv Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) veel begeleiding nodig heeft naast lichamelijke zorg is zowel fysiek als psychisch niet altijd gemakkelijk. Daarom is het belangrijk om regelmatig een adempauze te nemen. Even tijd voor jezelf, om bij te komen of je eigen ding te doen, dingen waar je weer energie van krijgt.  Zonder dat voelt het steeds meer als een belasting, krijg je last van allerlei dingen, korte lontjes, slaapgebrek, hoofdpijn, rugpijn. Degene voor wie je zorgt voelt dat en gaat (onbewust) in de contramine, waardoor alles nog erger wordt. Dus leer je om dat soort signalen bij jezelf vroegtijdig op te pakken en dan even voor jezelf te zorgen.


Prachtig.  Maar dan komt de praktijk. Om tijd voor jezelf te nemen moet er iemand anders beschikbaar zijn die even in jouw schoenen staat. Die alle kleine problemen oplost, die acuut hulp kan bieden (bij toiletgang bv) of die gewoon aanwezig is voor het geval dat. Oplossingen daarvoor zijn er, maar niet altijd beschikbaar of adequaat, of financieel en praktisch haalbaar.  En er wordt ook steeds meer van afgeknabbeld.

In de afgelopen jaren hebben wij een wankel evenwicht opgebouwd hoe we het toch met zijn tweetjes meestal wel kunnen redden. Ik plan regelmatig verdeeld over het jaar kortere en langere vakanties en uitstapjes. Dan heeft mijn man iets om naar uit te kijken waardoor hij niet zo vast zit in zijn gevoel van sleur en beperkingen. En ook voor mij iets om naar uit te kijken, bv omdat ik even de zorg uit handen kan geven, of omdat we even in een huisje zitten waar alles nog veel beter aangepast is dan thuis. Maar dan moeten er ook verder geen extra dingen fout gaan die de druk opvoeren in de tussentijd.

Doordat ik een jaar geleden zelf plotseling in het ziekenhuis belandde en mijn energieniveau sindsdien nog steeds niet op peil is werd het dit jaar even heel moeilijk om de streep van de volgende vakantie te halen. Ik blijf wel mezelf vertellen: het is nog maar zoveel dagen en dan heb je even rust, een slaapkamer voor jezelf, alles gelijkvloers, etc. maar toch kwamen er steeds meer signalen dat het teveel werd. Steeds slechter slapen, steeds meer moeite met presteren bij fysiotherapie, overal om huilen, ga zo maar door. En als klap op de vuurpijl word ik een week voor vertrek ziek. Hoge koorts, heel benauwd. Net voor het weekend natuurlijk. Op maandag zit ik bij de huisarts en krijg antibiotica voor een bronchitis. Maar het duurt natuurlijk even voordat die effect geven en in de tussentijd heb ik nog minder energie. Ik kan nauwelijks nog de trap opkomen. Tussen de zorgmomenten in moet ik even gaan zitten om op adem te komen. Natuurlijk blijf ik wel vasthouden aan het idee dat we toch echt op vakantie moeten gaan. Want daar zal ik mijn eigen slaapkamer hebben en even tot rust kunnen komen! Gelukkig is dit een van onze meer op respijt gerichte vakanties en gaat een vriendin van mij mee die hulp en ondersteuning kan bieden, bij alles behalve de zorg. Zo komt ze speciaal wat eerder zodat ze kan helpen om de auto in te pakken. Ze rijdt ook de eerste dag naar de boot (we gaan naar Engeland) zodat ik amechtig achterin op adem kan komen. Maar ik heb de streep gehaald, al moet je niet vragen hoe. Later kwam hier bij mij het beeld bij op van de broers Brownlee tijdens een triathlon vorig jaar. Hierbij kan de ene broer alleen de eindstreep halen omdat de andere broer hem het laatste stukje helpt.

Een mooie analogie. Zo’n hulpje heb ik dus ook regelmatig nodig. Als ik tijdens de vakantie langzamerhand begin te ontspannen krijg ik opeens een heldere ingeving. Ik weet dat buiten de gewone stress-signalen je lichaam soms hele letterlijke boodschappen stuurt, die je alleen oppikt als je de tijd neemt om naar je lichaam te luisteren en er bij stil te staan. En dat terwijl het signaal van mijn lichaam op dit moment toch wel heel erg duidelijk is. Het zegt letterlijk: (Jij kunt wel denken dat je het nog allemaal red, maar) IK STIK!

Het weekje vakantie heeft weer wat lucht gegeven, al begon ik aan het eind ervan pas echt te ontspannen. Juist dit keer had het van mij langer mogen duren. Gelukkig ligt de volgende eindstreep alweer over 4 weken.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s