Ademnood?

Als ik de vraag krijg of ik me door alle zorg die ik mijn man geef niet overbelast voel, haast ik me altijd dat te ontkennen. Mantelzorg doe je immers graag, met liefde, zeker als het je partner betreft. Maar mantelzorg is ook iets dat je overkomt, iets waar je niet voor kiest. Soms kan dat toch wel eens wat overweldigend worden.

Op het moment dat je een drukke baan hebt, hebt je toch meestal wel een weekend, waarin je even je werk je werk kunt laten zijn en even je eigen ding kunt doen, weer de batterij kunt opladen. Als je te vaak het weekend doorwerkt krijg je daar op den duur last van. Dat uit zich bijvoorbeeld in slaapproblemen, een kort lontje, of allerlei lichamelijke verschijnselen.

Een mantelzorger die samenwoont met degene voor wie hij zorgt heeft die luxe niet van een weekend om op adem te komen, want die zorgvraag kan blijven komen, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Daarom is het belangrijk dat een mantelzorger die adempauze op een andere manier vindt. Uit ervaring weet ik dat dit niet gemakkelijk is. Mijn man gaat wel 2 dagen per week naar de dagbehandeling, maar eigenlijk voelt dat nooit als genoeg tijd voor mezelf. Je loopt ’s morgens immers al te rennen om te zorgen dat hij op tijd is voor het busje hem rond 10 uur komt halen. Hetzelfde gebeurt als hij rond half vijf weer thuiskomt. Tussendoor veel regelwerk, waar ik niet aan toe kom als hij thuis is. Maar ook regelmatig afspraken in het verpleeghuis over de voortgang van de therapie e.d.

Toch maakt die tijd een belangrijk verschil. Zo merkte ik dit najaar toen mijn man griep kreeg en plotseling alle gebruikelijke adempauzes wegvielen. Hij bleef twee weken thuis, ook van de fysiotherapie, want hij wilde andere patiënten niet aansteken. Heel loffelijk, maar lastig voor mij. Thuiszorg werd ook afgezegd, want zonder dagbehandeling hoefde hij ook niet vroeg uit bed. Omdat hij zich niet goed voelde claimde hij veel meer aandacht. Ik kon bijna niet de deur uit en toen ik toch even naar de tandarts was gegaan bleek hij bij mijn thuiskomst bijna uit zijn rolstoel gegleden! Dan voel je je wel weer even schuldig dat je toch de deur uitging! Al met al had ik veel te weinig tijd om bij te komen en voelde ik de druk even flink toenemen. Mijn omgeving zal het korte lontje wel gevoeld hebben…..

Vervolgens kwam de periode van de feestdagen er aan. Een tijd dat mijn man elk jaar even vrij wil van alles om zelf even bij te komen. Even geen verplichtingen, even geen mensen om zich heen, geen externe indrukken. Vanzelfsprekend gun ik hem die tijd van harte, maar het idee alleen al benauwde mij. Doordat Kerst in het midden van de week viel, zou dat twee weken vrij voor hem betekenen. Voor mij twee weken zonder adempauzes, en dat terwijl ik nog niet bij was gekomen van de periode van zijn ziekte. De dreiging van het gebrek aan adempauzes bracht mij haast letterlijk in ademnood.

Inmiddels heb ik geleerd om dit soort zaken niet meer alleen te proberen te dragen, maar sprak en tweette ik over mijn gevoel. Zoals wel vaker gebeurt bracht het delen van die angst ook de oplossing. Allerlei verschillende suggesties brachten mij er toe om strakke afspraken met mijn man te maken. Ik merk namelijk dat ik de tijd dat hij thuis is en nog in bed ligt niet als tijd voor mezelf kan ervaren omdat ik steeds met een gespitst oor zit voor het moment dat hij mij gaat roepen dat hij uit bed wil of iets anders nodig heeft. Ik begin dan meestal maar niet aan een boek of een leuk programma op tv omdat hij meestal nét roept als ik daar net voor ben gaan zitten. Niet dat hij hoeft te roepen, want daar heeft hij een bel voor. Ik vertelde hem dat ik erg opzag tegen zijn Kerstvakantie omdat het voor mij dan voelt alsof ik geen tijd meer voor mezelf heb, zelfs als hij besluit langer in bed te blijven om mij vrije tijd te geven. Alleen weet ik dat dan niet en voelt het voor mij niet zo. Daarom spraken we nu af dat hij elke dag in elk geval tot twaalf uur in bed zou blijven en mij niet zou roepen, tenzij er een noodgeval was. Dat vond hij ook een goed idee, dus hebben we dat zo geprobeerd. Op één keer na, toen hij dacht dat half 12 na 12 uur was is dat ook goed gelukt. Die ochtenden gaven mij dan wat lucht. Zo zijn we de feestdagen toch nog feestelijk doorgekomen. Wel kwam ik soms weer een beetje in tijdnood als mijn man besloot pas om 4 uur uit bed te komen…..maar ja daar is het vakantie voor.

Toch was ik ook wel weer een beetje opgelucht toen hij vorige week weer terug ging naar de dagbehandeling. Er stonden heel wat dingen op mijn to-do lijstje. Ik ben er niet ver mee gekomen. Ik nam weer even tijd om rustig adem te halen. Overbelast? Wel nee! Gewoon even andere keuzes maken. Dan maar niet alles meteen regelen en overal bij zijn.

SAM_7101

Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, respijtzorg, Uncategorized, zorg voor jezelf en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s